ΚΟΥΤΣΟΥ: «Ανέφικτη η ομοσπονδία στην Κύπρο»

ΚΟΥΤΣΟΥ

Της Νάταλης Μιχαηλίδου

ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΤΣΟΥ: Η ΔΙΖΩΝΙΚΗ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ ΘΑ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΣΕ ΣΥΡΡΑΞΗ

ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΕΥΞΗ-ΠΟΤΑΜΟΣ ΓΙΑ ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΑΚΕΛ, ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ, ΔΔΟ, ΑΝΤΙΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ

Το μοντέλο λύσης του Κυπριακού, η «χαλαρή» ή «αποκεντρωμένη» ομοσπονδία του Αναστασιάδη, τα διαχρονικά λάθη της πλευράς μας, οι στρατηγικές συμμαχίες, το ΝΑΤΟ, ο ρόλος της Ελλάδας. Την ώρα που η συζήτηση για το εθνικό ζήτημα μπαίνει σε καινούργια τροχιά, σε μιαν από τις σπάνιες συνεντεύξεις του ο Νίκος Κουτσού μιλά στην «Σημερινή» της Κυριακής για τα νέα δεδομένα, κάνει λόγο για έλλειψη ηγεσίας, αποκαλύπτει τις προσδοκίες του από το άνοιγμα του Φακέλου της Κύπρου και απαντά στους επικριτές του αντιομοσπονδιακού κινήματος, επιχειρώντας ευθαρσώς αποδόμηση των επιχειρημάτων του ΑΚΕΛ. Παράλληλα, δεν διστάζει να προβεί σε αυτοκριτική, εξηγώντας τους λόγους γιατί η δική του σχολή σκέψης και η ιδεολογία που υπηρέτησε επί σειράν ετών παρέμεινε εκτός Προεδρικού.

Υπάρχει μεγάλη συσκότιση και έλλειψη ξεκάθαρου στόχου. Εάν υποφέρει η Κύπρος, ένας λόγος είναι και αυτός. Η έλλειψη ξεκάθαρου στόχου και η ενημέρωση του λαού πάνω στο τι σημαίνει η λύση η οποία επιδιώκεται

Η μεγαλύτερή μου έγνοια για το Κυπριακό είναι η έλλειψη ηγεσίας και η έλλειψη σχεδιασμού. Εάν υπάρξουν αυτά τα δύο, νομίζω ότι ο κυπριακός Ελληνισμός και ο Ελληνισμός γενικότερα θα ακολουθήσει. Λείπουν, όμως, και από την Κύπρο και από την Ελλάδα

Αυτοί που εμπόδισαν την πολιτικοποίηση του Αγώνα και την αντιπαράθεση με το σύστημα που υπήρχε τότε, είναι από τους κύριους υπαίτιους για το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε και όσα υποφέρουμε σήμερα

Πώς φτάσαμε στο σημείο να συζητάμε για «χαλαρή» και «αποκεντρωμένη» ομοσπονδία;

Καταφέραμε να φτάσουμε μέχρι εδώ γιατί η πλευρά μας δεν έχει ούτε σχέδιο, ούτε κάνει ορθή διαπραγμάτευση. Επιπλέον, στη συγκεκριμένη περίπτωση, για την λύση του Κυπριακού, η διζωνική δικοινοτική -για όσους την έχουν μελετήσει- δεν μπορεί να θεωρηθεί κανονική ομοσπονδία. Είναι sui generis. Όταν την εφαρμόσεις, με πρακτικούς όρους, ουσιαστικά σημαίνει συνομοσπονδία.

Η χαλαρή ομοσπονδία, αν και δεν έχει διατυπωθεί, δεν θα απέχει πολύ από τη συνομοσπονδία και θα μπορούσαμε εύκολα να διερωτηθούμε: υπάρχουν τόσες ομοσπονδίες στον κόσμο – πόσες όμως είναι διζωνικές δικοινοτικές; Μόνο μία υπάρχει. Η Βοσνία – Ερζεγοβίνη. Και αυτή η μία δεν δουλεύει. Εμείς, επομένως, από όλες τις ομοσπονδίες -ανεξάρτητα από την έλλειψη των άλλων προϋποθέσεων- διαλέξαμε μια ομοσπονδία που υπάρχει σ’ ένα μόνο κράτος και η οποία δεν δουλεύει. Είναι καταστροφική.

Μια ομοσπονδία δηλαδή τύπου Ελβετίας ή Γερμανίας -και όχι τύπου Βοσνίας- θεωρείτε ότι θα μπορούσε να είναι λειτουργική στην Κύπρο;

Η δυνατότητα να έχουν κοινό σκοπό και οι δύο κοινότητες είναι μία από τις προϋποθέσεις. Έχει και άλλες προϋποθέσεις η ομοσπονδία. Όπως είναι τα πράγματα στην Κύπρο, δεν μπορεί η ομοσπονδία να δουλέψει. Κάποτε το σύνθημα ήταν «όχι στη διχοτόμηση, όχι στην ομοσπονδία». Ξαφνικά έγινε «ομοσπονδία» μόνο – έφυγε το «διχοτόμηση». Δεν ήταν τυχαίο ότι λέγαμε όχι και στην ομοσπονδία. Διότι η ομοσπονδία όπως τη συζητάμε, προϋποθέτει διαίρεση του κράτους.

Επειδή στην Κύπρο μιλούμε για δύο κοινότητες και δεν υπάρχει ο τρίτος που να εξισορροπεί τα πράγματα, πότε με τον έναν και πότε με τον άλλο, δεν μπορεί δυστυχώς να εφαρμοστεί. Άλλη προϋπόθεση που κάνει την ομοσπονδία ανέφικτη στην Κύπρο είναι η ύπαρξη ενός κράτους δίπλα, πολύ πιο ισχυρού από εμάς, το οποίο εποφθαλμιά την Κύπρο και τον έλεγχο ολόκληρης της περιοχής. Ας μην ξεχνάμε ότι, από το 1956, η Τουρκία δήλωσε την πρόθεση εκτέλεσης σχεδίου επανάκτησης της Κύπρου.

Όχι ομοσπονδιοποίησης, αλλά επανάκτησης της Κύπρου και μας είπαν καθαρά από τότε ότι δεν θα επιτρέψουν να πέσει η Κύπρος σε χέρια που δεν είναι τουρκικά ή που είναι εχθρικά προς την Τουρκία. Από τότε, με συνέπεια, υλοποιούν αυτήν την θέση. Συζητάμε τώρα για «χαλαρή» ή όπως άλλως θα λεχθεί – δεν ξέρουμε ακόμα. Γιατί ο Πρόεδρος είχε μεν τη δυνατότητα να ενημερώσει τον Ακιντζί και τους ξένους, όχι όμως και το Εθνικό Συμβούλιο και από αυτό μπορεί κανείς να εξαγάγει τα συμπεράσματά του.

Συσκότιση;

Μεγάλη συσκότιση και έλλειψη ξεκάθαρου στόχου. Εάν υποφέρει η Κύπρος, ένας λόγος είναι και αυτός. Η έλλειψη ξεκάθαρου στόχου και η ενημέρωση του λαού πάνω στο τι σημαίνει η λύση, η οποία επιδιώκεται.

Ανακοινώθηκε, όμως, διάγγελμα του Προέδρου…

Διάγγελμα για τι; Προχθές δεν υπήρχαν οι προϋποθέσεις και δεν τις ήξερε και σήμερα τις ξέρει; Ας ενημερώσει πρώτα τον λαό και το Εθνικό Συμβούλιο και ας δεχτεί την κριτική.

«Η καθαρή λύση»

Η δική σας ανάγνωση και εκτίμηση για το τι διαμείβεται παρασκηνιακά;

Από την αρχή -δεν είναι ο μόνος Πρόεδρος- έχουμε δεχτεί αυτήν τη μορφή λύσης, την ΔΔΟ, που συνεπάγεται ορισμένες προϋποθέσεις. Από τη μια την έχουμε δεχτεί και από την άλλη βάζουμε όρους και αποφασίζουμε για θέματα που είναι αντίθετα με αυτήν τη μορφή λύσης. Για παράδειγμα, η ενότητα του Κράτους. Δεν μπορεί να υπάρξει ενότητα του Κράτους με ΔΔΟ. Από την αρχή πρέπει να δεχτείς τη διαίρεση του κράτους, τη διζωνικότητα. Το λένε και οι ίδιες οι λέξεις. Δύο ζώνες, δύο κοινότητες.

Άρα, από την αρχή, η μορφή της λύσης είναι ξεχωριστή και εγώ πιστεύω ότι αυτή η λύση οδηγεί αναπόφευκτα σε σύρραξη. Ενώ η άλλη, η καθαρή λύση του ενιαίου Κράτους -που ουσιαστικά σημαίνει η πλειοψηφία να κυβερνά και η μειοψηφία να ελέγχει- είναι εκ των αρχαίων καιρών η λύση της αστικής δημοκρατίας. Αν θέλουμε άλλη μορφή, πρέπει να πάρουμε την άδεια του λαού και πρέπει να του εξηγήσουμε τι σημαίνει αυτή η λύση και τι σημαίνει η άλλη λύση.

Εισηγείστε, δηλαδή, εκ των προτέρων δημοψήφισμα για το μοντέλο λύσης;

Άδεια του λαού και προηγουμένως ενημέρωση για το σημαίνει το κάθε μοντέλο. Δεν αρκεί απλώς να ερωτηθεί. Πρέπει να ενημερωθεί.

Μετά από τόσες δεκαετίες συζήτησης για τη ΔΔΟ, είναι δυνατόν ο λαός να μη γνωρίζει τι συζητά η ηγεσία του;

Και όμως! Ο λαός δεν γνωρίζει και δεν γνωρίζει ούτε τη διαφορά μεταξύ πραγματικής ομοσπονδίας και διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Αυτά δεν έχουν ποτέ επεξηγηθεί στον λαό.

Ποιος ευθύνεται;

Όλοι φέρουν ευθύνη. Φέρουμε, αν προτιμάτε, όλοι την ευθύνη γι’ αυτό το πράγμα στον βαθμό που μας αναλογεί. Αλλά κύρια υπεύθυνη είναι η εκάστοτε κυβέρνηση. Δεν είναι φαινόμενο σύγχρονο. Είναι φαινόμενο παλιό, αλλά αυτό δεν αίρει τα μειονεκτήματα και τις ευθύνες.

«Έχουμε ακόμα και χρόνο και τρόπο…»

Υποστηρίζεται ότι βρισκόμαστε στο πλέον κομβικό σημείο της ιστορίας του Κυπριακού. Συμφωνείτε;

Βεβαίως και είμαστε. Βρισκόμαστε σε πάρα πολύ δύσκολη θέση, που αξιολογείται από δύο διαφορετικές κατευθύνσεις. Η μία είναι αυτή που προείπα, ότι αν δεν δεχτούμε αυτά τα πράγματα θα έρθουν χειρότερα. Η άλλη είναι ότι είδαμε πού μας οδηγεί αυτή η βάση διαπραγμάτευσης και η έλλειψη σχεδιασμού, άρα πρέπει αφενός μεν να αλλάξουμε τη λύση και, αφετέρου, να ενώσουμε τη βασική επιδίωξη με τις βασικές αρχές που επιδιώκουμε. Να είναι ταυτόσημες και να μην αντιμάχεται η μία την άλλη. Αυτό, όπως είπα και προηγουμένως, ουδέποτε το κάναμε και δεν φαίνεται ότι θα το κάνουμε.

Στην εσχάτη, θα είναι λύση η διχοτόμηση;

Όπως πάμε, ναι. Αλλά έχουμε ακόμα και χρόνο και τρόπο να αντιδράσουμε. Πιστεύω ότι ο Ελληνισμός, όχι μόνο ο κυπριακός αλλά γενικότερα, δεν θα αποδεχθεί τη διχοτόμηση, διότι όλοι έχουν καταλάβει -ακόμα και η Ευρώπη- ότι η Τουρκία δεν επιδιώκει απλώς να κατέχει την Κύπρο. Θέλει να χρησιμοποιήσει την Κύπρο για να υλοποιήσει τα σχέδιά της.

«Έλλειψη ηγεσίας σε Κύπρο και Ελλάδα»

Η μεγαλύτερη σας έγνοια σε σχέση με το Κυπριακό ποια είναι;

Η έλλειψη ηγεσίας και η έλλειψη σχεδιασμού. Εάν υπάρξουν αυτά τα δύο, νομίζω ότι ο κυπριακός Ελληνισμός και ο Ελληνισμός γενικότερα, θα ακολουθήσει. Λείπουν, όμως, και από την Κύπρο και από την Ελλάδα.

Σταθερός μας σύμμαχος η Ελλάδα. Διακρίνετε μήπως μια μετατόπιση της ελλαδικής πολιτικής, σε κυβερνητικό επίπεδο, όσον αφορά το Κυπριακό;

Αρχίζει να διαφαίνεται μια διαφορετική πολιτική. Θα το διαπιστώσουμε τώρα. Θα δούμε πού θα κατευθυνθούν και ποια πορεία θα πάρουν. Είτε θα συνεχιστεί, άλλα να λέμε, άλλα να πράττουμε και άλλα να επιδιώκουμε, ή θα καταρτίσουμε επιτέλους μια στρατηγική και θα μείνουμε σταθεροί. Πιστεύω ότι ο Ελληνισμός, αν σχεδιάσει το μέλλον και επιδιώξει σκοπό και τακτική που να συμβαδίζουν, θα κερδίσει τελικά.

Δεν είναι δυνατόν να επικρατήσει το άδικο στον κόσμο. Γνωρίζω ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο, αλλά είναι αδύνατο να επικρατήσει. Δεν είμαι ρομαντικός. Είναι η αλήθεια. Διότι αν κοιτάξουμε από την αρχή της εμφάνισης του κόσμου μέχρι σήμερα, υπήρξε ή δεν υπήρξε πρόοδος στα ανθρώπινα δικαιώματα; Είναι δύσκολο, αλλά όχι αδύνατο. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο.

«Υβριστήκαμε και τώρα δικαιωνόμαστε»

Κύριε Κουτσού, αισθάνεστε ότι τα ιδανικά και τα ιδεώδη που κουβαλούσατε ως νέος, μπαίνοντας στην πολιτική αρένα, παραμένουν αλώβητα; Αναγκαστήκατε να κάνετε εκπτώσεις και συμβιβασμούς;

Προσωπικά, δεν μπορώ να απαντήσω για το άτομό μου κατά πόσο έμεινα ή δεν έμεινα πιστός. Δέχομαι την κριτική από τους άλλους. Ουδέποτε επιδίωξα να πολιτευτώ. Η ίδρυση του κόμματος δεν απέβλεπε σε τίποτα άλλο παρά στην αλλαγή του στόχου. Διαβλέπαμε κι εγώ και τα άλλα τα παιδιά ότι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία μόνο κακά θα μας έφερνε και έπρεπε να την πολεμήσουμε. Και καταδιωχθήκαμε και υβριστήκαμε και κανείς δεν μας υποστήριζε. Τώρα, δικαιωνόμαστε.

Δεν είναι αργά. Είναι πολύ πιο δύσκολα τα πράγματα σήμερα, αλλά δεν είναι αργά. Μπορεί και σήμερα ακόμη να μπούμε στη σωστή πορεία και πιστεύω ότι, ναι, θα επανέλθουμε. Όσο ρομαντικό και αν ακούγεται. Για όσους θυμούνται, υπήρχαν και περιπτώσεις δημοσιογράφων που αρθρογραφούσαν, και έλεγαν -με μυθοπλασίες δικές τους- ότι συνάντησαν κάποια προσφυγοπούλα στην Πάφο, η οποία τους είπε ότι δεν θα ήθελε να επιστρέψει.

Σήμερα, οι περισσότεροι θέλουν να πάνε πίσω. Και οι νέοι, που πολλές φορές τους επικαλούμαστε, περνούν μια φάση της ζωής που δεν θέλουν να πάνε πίσω, όχι γιατί δεν αγαπούν τον τόπο τους και τις ρίζες τους, αλλά διότι βλέπουν ότι με την λύση που συζητείται, θα τα χάσουν όλα.

Όταν ακούτε «1974», ποια εικόνα έρχεται πρώτη στο μυαλό σας;

Για μένα το 1974 είναι προδοσία και πόλεμος. Αυτά τα δύο. Μια τεράστια προδοσία κι ένας άνισος, προδομένος πόλεμος.

«Πού πετύχαμε και πού αποτύχαμε»

Τα στρατηγικά λάθη της πλευράς μας; Αν δούμε το Κυπριακό διαχρονικά, σε τι οφείλεται η διολίσθηση;

Το μεγαλύτερο λάθος ήταν η έλλειψη σχεδιασμού. Από παλιά. Και για την Ένωση και για την έναρξη του Αγώνα της ΕΟΚΑ, ο οποίος μπορεί να ήταν υπέροχος και να άφησε παραδείγματα, αλλά πάλι έγινε έξω από κάθε σχεδιασμό. Και οφειλόταν μόνο στην αντρειοσύνη των ανθρώπων που την υπηρέτησαν, όπως τον Αυξεντίου, τον Μάτση και τους υπόλοιπους αγωνιστές. Ο Αγώνας δεν πήγε χαμένος. Μας έκανε να αισθανόμαστε υπερήφανοι και να βρούμε τις ρίζες μας. Για να καταλάβουμε την σημασία, θα πρέπει να σκεφτούμε τι θα ήταν σήμερα η Κύπρος χωρίς τον Αγώνα του 1955. Αυτός ο Αγώνας ουδέποτε θα πάει χαμένος, αλλά άλλο τι θέλαμε τότε και άλλο τι πετύχαμε.

Στρατηγικό λάθος, λοιπόν, ότι ουδέποτε υπήρξε σχεδιασμός. Όχι μόνο για εμάς, αλλά σχεδόν για ολόκληρο τον ελληνισμό. Εάν εξετάσει κανείς την περίοδο που μιλούσαμε για αλυτρωτισμό και επιτυχίες, φαίνεται καθαρά πού πετύχαμε και πού αποτύχαμε. Δυστυχώς, αποτύχαμε και ο αλυτρωτισμός κατέληξε σε συμφορές για τον Ελληνισμό, γιατί ακριβώς ποτέ δεν υπήρξε σχεδιασμός. Μόνο στην ποίηση υπήρξε! Ο Καβάφης έλεγε: «Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις». Εμείς, όμως, την εξευτελίσαμε.

Χρειάζεται πρώτα να σχεδιάσουμε

Κάποιες εντεινόμενες το τελευταίο διάστημα φωνές επιχειρούν να πείσουν για την ορθότητα ένταξής μας στο ΝΑΤΟ. Θα ήταν αυτό μια κίνηση προς όφελος της ΚΔ; Ανησυχείτε για θερμό επεισόδιο;

Κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει, αλλά η Τουρκία -με τη στάση που τηρεί- έρχεται σε αντίθεση με όλους. Πρέπει εμείς να ξεκαθαρίσουμε τον στόχο, να σχεδιάσουμε, να πορευτούμε με ψυχραιμία για να επιτελέσουμε στόχους και σκοπούς. Όχι κατά αντίδραση, αλλά με αυτοπεποίθηση και πίστη να οδηγηθούμε στον στόχο που επιθυμούμε.

Τι πρέπει, δηλαδή, να κάνει αυτήν τη στιγμή ο Αναστασιάδης για να αποτρέψει την υλοποίηση των τουρκικών απειλών;

Αυτά είναι θέματα τακτικής. Αν πάει να τρυπήσει χωρίς σχεδιασμό, θα έχουμε τα προβλήματα που ο καθένας μπορεί να υποψιαστεί. Δεν κρύβω την έντονη ανησυχία μου – όταν λέει ο Αναστασιάδης «δεν θα φέρω ποτέ στον λαό σχέδιο το οποίο θα απορρίψει», τότε γιατί ήταν επικεφαλής των δυνάμεων που ήθελαν το σχέδιο Ανάν; Εάν εφαρμοζόταν το σχέδιο, θα είχαμε τη δυνατότητα τώρα να κάνουμε τις περιφερειακές συμμαχίες; Αναγκαίες και σωστό το βήμα, αλλά όλα αυτά πρέπει να γίνονται μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο και όχι τήδε κακείσε να αρπαζόμαστε από τον έναν και από τον άλλο.

«Η κριτική του ΑΚΕΛ, για εμάς είναι έπαινος»

Μία από τις σοβαρές αιχμές, που αφήνουν οι υποστηρικτές της ΔΔΟ στους επικριτές της, είναι ότι αυτοί ευθύνονται για την κατάσταση στην οποία έχουμε οδηγηθεί. Αποδίδουν, δηλαδή, στο αντιομοσπονδιακό κίνημα το «άλλοθι» στην Τουρκία, ώστε να προχωρήσει με την πρώτη ευκαιρία στο δικό της σχέδιο Β. Ως ο ηγέτης του κόμματος που εν έτει 1996 έθεσε πρώτο το «βέτο» στη ΔΔΟ, αλλά και με διάθεση αυτοκριτικής, θεωρείτε πως έτσι έχουν τα πράγματα;

Κατ’ αρχήν, επαναλαμβάνω ότι η Τουρκία δεν εφαρμόζει για πρώτη φορά αυτήν τη στρατηγική. Εκφράστηκε για πρώτη φορά το 1956, μέσα από την έκθεση του Νιχάτ Ερίμ. Επομένως, δεν είναι κάτι νέο και μόνο ανιστόρητοι άνθρωποι επικαλούνται αυτό το επιχείρημα. Δεύτερο, όσον αφορά το ΑΚΕΛ, είναι από τα πρώτα κόμματα (αν όχι το πρώτο) που έχει αποδεχθεί τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία.

Εάν κανείς διαβάσει το βιβλίο του Παύλου Δίγκλη «Πικρές Αλήθειες», θα δει ότι όταν έγινε το πραξικόπημα, συνήλθε η Κεντρική Επιτροπή του ΑΚΕΛ και μπήκε το ερώτημα: «Αν ο Μακάριος συνεχίσει με πολιτική που να είναι εναντίον παραχώρησης εδάφους (διότι δεν γίνεται Διζωνική Δικοινοτική χωρίς παραχώρηση), τότε τι θα κάνουμε εμείς σαν ΑΚΕΛ;». Και η απάντηση από την Κεντρική Επιτροπή, που αποτυπώνεται στο συγκεκριμένο βιβλίο, ήταν «θα πάμε με τον Κληρίδη». Άρα, θα αντιστέκονταν στον Μακάριο.

Το ΑΚΕΛ αυτήν τη στιγμή δεν λέει καθαρά ότι ήταν μια δική του θέση. Αποδίδει στον Μακάριο και στις συμφωνίες Κορυφής αυτά που έγιναν. Δεν αναλαμβάνει την ευθύνη. Επομένως, η κριτική αυτή δεν αποτελεί για εμάς κατηγορία, αλλά έπαινο. Και αυτό φαίνεται και από το αποτέλεσμα. Κανένα κόμμα δεν δημιουργήθηκε με στόχο και σκοπό τη ΔΔΟ. Όλα τα νέα κόμματα, όλες οι κινήσεις και οι ομάδες που πλέον δημιουργούνται, είναι εναντίον αυτής της μορφής λύσης. Η επίκληση του Μακαρίου είναι απλώς για να καλύπτει το ΑΚΕΛ και την πραγματικότητα.

Ξέρω τι σημαίνει να χάνεις τον διπλανό σου

«Τη μεγαλύτερη ευθύνη και για το πραξικόπημα και για την επέμβαση της Τουρκίας στην Κύπρο, για εμένα τη φέρει η Χούντα και μερικοί Κύπριοι, που συνεργάστηκαν μαζί της, αλλά το ζήτημα αυτό θα πρέπει να εξεταστεί. Ελπίζω ότι τώρα, με το άνοιγμα του Φακέλου της Κύπρου, θα εξεταστεί η περίοδος της Χούντας και ο ρόλος που έπαιξαν όλοι οι Κύπριοι κατά τη διάρκεια της επταετίας. Έζησα και τον πόλεμο του 1974 και τις επιθέσεις των Τούρκων και τις αντιστάσεις των δικών μας και ξέρω τι σημαίνει πόλεμος. Και ξέρω τι σημαίνει να χάνεις τον διπλανό σου. Είναι από τα πιο απαίσια πράγματα στον κόσμο».

«Αν από τότε πολιτικοποιούσαμε τον Αγώνα…»

Το αντιομοσπονδιακό κίνημα, που γεννήθηκε μέσα από μια αμιγώς ελληνοκεντρική ιδεολογία, δεν κατάφερε ποτέ να μπει στο Προεδρικό. Πού απέτυχε;

Απέτυχε γιατί από παλιά δεν πολιτικοποίησε τον αγώνα. Αυτοί που εμπόδισαν την πολιτικοποίηση και την αντιπαράθεση με το σύστημα που υπήρχε τότε, είναι από τους κύριους υπαίτιους για το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε και όσα υποφέρουμε σήμερα. Αν από τότε πολιτικοποιείτο ο Αγώνας, και το πραξικόπημα θα αποφεύγετο και πιο σωστές αποφάσεις, πιθανόν, να λαμβάνονταν.

Η έλλειψη πολιτικοποίησης και η παράσυρση στον αδελφοκτόνο σπαραγμό έφερε αυτά που ζούμε σήμερα. Δεν έπρεπε ποτέ να φτάσουμε σε εκείνο το σημείο. Θυμάμαι, όταν τελείωσε ο πόλεμος και πήγα στην Ελλάδα, ήμουν μέσα στη ηγεσία των Κυπρίων φοιτητών και είχαμε τότε μια συνάντηση με τον μακαρίτη τον Κανελλόπουλο. Τον ρώτησε κάποιος ποιος ευθύνεται γι’ αυτά που συμβαίνουν στην Κύπρο. Και μας απάντησε: «Παιδιά, να ξέρετε ένα πράγμα. Όταν φτάσει στο σημείο αδελφός να σκοτώνει αδελφό, η καταστροφή είναι βεβαία και δεν ρωτάμε ποιος ευθύνεται. Ευθυνόμαστε όλοι».

ΠΗΓΗ:http://www.sigmalive.com/simerini/politics/537952/koutsou-anefikti-i-omospondia-stin-kypro

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s